حضیضِ مرگِ گنهکار را تصور کن غروبِ یک شبِ کشدار را تصور کن میان زمزمه‌هایِ فرو روندهٔ مغز بیا نبودن دیوار را تصور کن بدون مرز عناوین و سایهٔ القاب حضور یک دل بیدار را تصور کن سحرگهان که می‌آید خدایگان طلوع

اندیشه‌هایِ زنده چو مردار می‌شوند چشمانِ نازکِ غزلم تار می‌شوند گاهی بدونِ هیچ دلیلِ موجهی دندانه‌هایِ قافیه غش‌دار می‌شوند دیوانِ ابتذال، که خفتند در خیال در باور و نگاه تو بیدار می‌شوند از چشمهٔ طراوتِ تو آب